Rozdziały: [1], [2].

Poprzedni rozdział:
1

Nie zastanawiając się dłużej nad danymi nieznajomego, usiadłam na wskazanym przez niego chwilę wcześniej miejscu. I chociaż brzydziłam się siedzieć na takiej kanapie, zrobiłam to bez wahania. Narastającą panikę czułam w każdym członku. Postać wodziła za mną głową, jednak nie zauważyłam żeby oczy miała na tyle odsłonięte, by móc mnie dostrzec.
- Zostałam wysłana przez Rabastana. Rabastan Lestrange - zaczęłam, aby przerwać wibrującą ciszę.
Słysząc to, mężczyzna lekko drgnął. Głowę odwrócił w stronę kominka i milczał.
- Czemu sam nie zaszczycił mnie swoją obecnością? - usłyszałam
wreszcie zachrypnięty głos. Mówił cicho, wiedział, że i tak go słyszę.
Właśnie.. Czemu sam nie przyszedł? Czemu to mnie wysłał w miejsce, w którym bez problemu pijany czarodziej mógłby posłać w moim kierunku bolesne, bądź nawet śmiertelne zaklęcie? A może... Nie! Z
pewnością nie wysłałby mnie tu, woląc posłać na śmierć kogoś innego... Wątpię.
- On... - zawahałam się - ma inne sprawy na głowie. Ważniejsze niż to.
Taaa, szepnęła moja podświadomość, przyznaj sama sobie, że nie chce
narażać własnego życia i zdrowia. Albo nie chce zostać złapany...
I chyba miała rację, ale z wszelkich sił starałam się ją zagłuszyć. Nie tutaj, nie teraz.
- A cóż może być ważniejszego ode mnie?! - Mój rozmówca wybuchnął.
No naprawdę... Kim jest człowiek, który uważa się za kogoś najważniejszego na świecie?
Nie miałam odpowiedzi na to pytanie. Otwierając usta na szerokość pozwalającą mi oddychać za ich pomocą, wpatrywałam się w niego.
- Bo... - zawahałam się, błąkając wzrokiem po pokoju. - Profesor nie
chciał go puścić... On... On odrabia jakąś karę - powiedziałam pierwsze, co mi przyszło do głowy.
Tajemniczy pan zamyślił się chwilkę, wpatrując we mnie uważnie.
Wyglądał tak... dziwnie. Nie zachowywał się jak normalny człowiek. Milczał. Sądząc po jego minie wiedział, że kłamałam, ale nie powiedział nic.
- A więc wysłał cię do mnie Rabastan... To dobrze. Bardzo dobrze,
interesuje się mną...
Gdy zaczął krążyć po pokoju, wyprostowałam się jak struna.
- A więc mam dla ciebie zadanie - rzekł od niechcenia, odwracając się w
moją stronę.
- Mam coś mu przekazać, tak? - zapytałam pełna nadziei. Nie chciałam
nic dla niego robić, więc przekazanie informacji byłoby ewentualnością. Tak naprawdę nie chciałam tu nawet być. Chciałam siedzieć w Hogwarcie... Dopaść jakiegoś Gryfona, testując na nim najzabawniejsze zaklęcia jakie znam. Przestraszyłby się! Cudownie ogląda się osoby,
które się ciebie boją...
No ale nic. Siedzę tutaj, o reszcie mogę marzyć. Oddycham głęboko, wpatrując się w miejsce, gdzie powinny być oczy.
- Nie, masz coś zrobić - zakończył krótko i podszedł do szafki powieszonej przy drzwiach.
Wcześniej jej nie zauważyłam, bo była dziwnie mała i pomalowana czarną farbą. Prostokątny kształt zapewniał dobre ukrycie małej skrzyneczki, którą z niej wydobył.
Była piękna. Ciemne drewno ozdobione na rogach jakimiś diamentami. W świetle zimowego słońca, które wlewało się do pomieszczenia, świeciła tak pięknie, że zatraciłam się w jej blasku. Czarodziej wyciągnął różdżkę i, stuknąwszy w skrytkę, wypowiedział jakieś zaklęcie, które spowodowało otworzenie się drewnianego pudełka. Wyciągnął coś z niego, podnosząc na wysokość oczu. Przyjrzał się i westchnął.
- Masz to zanieść Rabastanowi, będzie wiedział, co z tym zrobić.
To powiedziawszy ruszył ku mnie. Znów zdecydowałam się nie ruszać, ale gdy w moją stronę wyciągnął rękę i ja to zrobiłam. To, co chwyciłam drżącymi palcami, przypominało probówkę zamkniętą za pomocą drewnianego korka. W środku pływał niebiesko-srebrny płyn, który zaprzeczał wszelkim prawom grawitacji. Czemu? Bo tak naprawdę wcale nie pływał. Unosił się, nie dotykając żadnej ścianki szklanego naczynia. Wydawał się być... delikatnym, nic nie ważącym, ale mimo wszystko ważnym. Skoro miał go Mistrz, z pewnością taki był.
- Radzę ci już iść - powiedział, a następnie drzwi się otworzyły.
Podskoczyłam, przestraszona. Byłam w trakcie przełykania informacji, że mam się wynosić. Nareszcie.
I spojrzałam w kierunku drzwi. A to, co zobaczyłam, ponownie podniosło moje ciśnienie.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.